سارتر می گوید هرچند شاعر هم به عنوان انسان در موقعیت  en situation است اما شعر او به بیرون از موقعیت می رود( نقل از استاد شمیسا)؛ پس باید اشعار تاریخی حافظ یا غزلیاتی که حافظ بابت مدحی یا حادثه ای تاریخی سروده( دارای موقعیت نشاندار) در موقعیتی دیگر درک کرد یا آنکه شاهنامه فردوسی را که روایتی از تاریخ دارد در موقعیتی ورای بافت تاریخی اش هم درک کرد، اصلا محدودیت در درک و فهم شعر وقتی متناظر با واکنش خوانندگان باشد معنایی ندارد و باید گفت همه عناصر و سطوح در یک اثر ادبی در راستای استراتژی ادبی و هنری متن آرایش می یابند.

این سطوح معنایی متعدد( تاریخی، سیاسی، عرفانی و فلسفی و..) ممکن است مستقل به نظر برسند لیک در نهایت به شکل یک سطح معنایی - ادبی متجلی می شوند.

/ 0 نظر / 9 بازدید